Historie

Gorlsdorfer Traditie

Grote prijs landbouweconomie

Langgerekte velden, blinkende fietsen, racende auto’s, stof en hitte...




Het was in de zomer van 1893...

Vader Kalz had zijn schort (op Duits Gehrock) omgedaan, zijn stropdas nog een keer recht getrokken en zijn wandelstok gegrepen. Een laatste blik naar de familie, die vol verbazing er van kennis hadden genomen, dat in Luckau de zo genoemde “Herrenfahrer”  op hun oude vehikels voorbij zouden fietsen. Absurd, is het dat hij aan de straatkant gaat staan en de fietsers begroet als ze voorbij komen. Vader Kalz herkende van de voorpagina in de krant de tekenen van de tijd en wist wat modern en belangrijk was. En zo maakte hij zich op voor de voetreis naar de 10 kilometer veder op liggende stad Luckau...

Daar wachten de sensatiezoekende waaghalzende fietsers, die zich klaar maken voor de grote reis van Wenen tot aan Berlijn. In een vergelijk tussen ruiters en wielrenners zou duidelijk worden dat de fiets de toekomst behoord.

Telkens weer baanden de bewakers zich weer een weg door het enthousiaste publiek. In de instructies van de belangrijkste bewakers was duidelijk dat wanneer de wielrenners zich naderden, voetgangers en voertuigen op een nette mannier gevraagd werd om plaats te maken en de wielrenners de kans te geven om hun 582.5 kilometer lange rit te vervolgen.

Vader Kalz hielt zich een beetje op de achtergrond en wachtte bij een oude munitietoren op de renners. Maar op het moment dat de eerste renner eindelijk in zicht kwam, kon ook hij zich niet inhouden. ” Hierlangs!!! Hier door de stadspoort!!!” schreeuwde hij enthousiast en ging een stukje dichterbij staan. De vermoeide man op de fiets bedankte zich met zijn vriendelijk blik en in duistdialect zei de man “Ik weet het al...maar kunt u mij alstublieft vertellen hoe ver het nog naar Berlijn is? “Nog maar 80 kilometer tot Tempelhofer Felde hier is de finish” sprak de buiten adem geraakte vader Kalz, die eindelijk iets kon vertellen wat hij wist. “Ja dat redt ik nog” hoorde hij de ridder van de pedalen nog zeggen en de renner dook de bocht en verdween in de roerige menigte.

De wielrensport was vanaf toen altijd een belangrijk begrip in de familie Kalz. De ontmoeting van vader Kalz met de Wenen-Berlijn- Winnaar Josef Fischer, op 1 juli 1893 die als eerste wielrenner door de straten van Luckau fietste staat natuurlijk nergens beschreveen, maar kon het niet zo zijn? Waar anders moet achterkleinkind van de uitgebeelde toeschouwers Gerd Kalz zijn voorliefde voor de wielersport vandaan halen?

Toen de “Huschkes” kwamen

“Mijn grootmoeder heeft mij veel vertelt over de wielersport” herinnerd hij zich. Ieder jaar loopt de gehele familie meerde malen naar de hoofdstraat om zich de wielrenners te bekijken.

Het was altijd feest wanneer de ‘Huschkes’, ‘Aberger’ en ‘Tietz’ langs kwamen, zij waren in het begin van de twintiger jaren net zo bekend als Tave Schur en Olaf Ludwig nu. De voornaamste wielerrace, die langs Gorlsdorf  liep, was vroeger de voorjaarsklassieker Berlijn- Cottbus- Berlijn,

de bijna zo beroemde race rondom Berlijn en de maar enkele malen gereden wielrenmarathon Wenen- Berlijn brachten ook verschillende top wielrenners bij elkaar. De pers was ter plaatse en zorgde voor uitgebreide nieuwsberichten en samenvattingen van de race. “Zo veel aandacht had ik mij ook gewenst in mijn tijd”, onderstreept Gerd Kalz nogmaals. Hij spreekt namelijk uit eigen ervaring. Zelf was Gerd Kalz ook een aktief  wielrenner en een jeugdtalent bij de vereniging Lok Lübben. In die tijd bracht hij minder op de weegschaal dan tegenwoordig,. Toen Gerd Kalz onder handen werd genomen door trainer Eberhard Pösche, winnaar van de populaire race Lausitz- Rundfahrt, behaalde Gerd vele titels.

100 jaar na Wenen-Berlijn

Pösche en Kalz waren ook de heren, die jaren later het idee hadden om het in slaap gevallen Gorlsdorf wakker te schudden met een jaarlijks terugkerend wielerspektakel. Medestanders voor de organisatie werden gezocht en gevonden. Op 11 juni 1983, bijna exact 100 jaar na de gedenkwaardige race door de stad Luckau, die gereden werd  door de deelnemers van de grote race van Wenen-Berlijn, werderd in Gorlsdorf de eerste officiële vlakke driehoeks- wielerrace op de weg  gereden.

De Chemnitzer Peter Scheibner won deze première race en won van een groot aantal grote DDR wielreners. Een jaar later kwam ook de wereldkampioen Uwe Raab in de lijst met winnaars. Geweldig, wat wil je nog meer!!! De Gorlsdorfer waren blij en werden steeds meer gemotiveerd om zich met “hun eigen”georganiseerde wielerrace te bemoeien.

In het derde jaar (1985), hebben ze de wielersport in hun dorp nog meer bekendheid gegeven. Daardoor was het ook de moeite waard om naar Gorlsdorf te komen. Zo kwam het dat  aan de vooravond van het wielerevenement menig wereldkampioen en allen die het wilden worden op de fiets sprongen en hun ronde maakten. Zo was het mogelijk om de wielrensport die normaal alleen bekend was van de televisie van dichtbij mee te maken.

Beroemde winnaars

De ijverige Gorlsdorfer organisatie onder leiding van Gerd Kalz breiden hun voorzieningen uit en nodigden vanaf 1986 jaarlijks ook de wielersport elite uit.

Het spreekt voor zich dat de namen Olaf Ludwig, Uwe Raab en Uwe Preibler als winnaars niet uit konden blijven. Deze grote wielernamen maakten een grote indruk in het kleine dorpje in de Niederlausitz Een hoogtepunt was tenslotte in het Olympische jaar 1988, een paar dagen voor de grote gebeurtenis in Seoul, internationale wielerhelden fietsten nog

3 etappes in de 36^ste DDR – wielertocht mee als voorbereiding op de Olympische wielerrace. Ook de latere wielerrondewinnaar Uwe Raab die goed bekend was met het parcours in Gorlsdorf werd dagwinnaar. In de wielerhistorie van Gorlsdorf was het voor het eerst ook mogelijk dat er na een zware wedstrijd een buitenlandse wielrenner op het erepodium kwam: de peilsnelle Fransman Jean-Francois Lafille won in een zware eindsprint de derde bronzen medaille...

Er heerste niet altijd zonneschijn over de wielerhistorie in Gorlsdorf. De inzet van Gerd Kalz en zijn medewerkers was er, alleen de toestand van de straat verslechterde zich. Zo namen de teams uit voorzorg al meerdere binnenbanden mee op hun weg naar Gorlsdorf. In één jaar was het zelfs mogelijk een ‘wereldrecord bandenschade' te behalen, één dag voor de race waren namelijk de straten opnieuw geteerd.

Na lang gezeur van de organisatie hebben de vertegenwoordigers van de gemeente ervoor gezorgd dat op korte termijn de bovenlaag van de wegen voorzien werden van split, zodat de straten langer goed bleven. Nadat de route nogmaals geïnspecteerd werd sloeg de vreugde van de organisatie in één klap om. De verbetering van de straat was niet haalbaar. Voor de teams was het door de steeds weer defecte banden onmogelijk om nog deel te nemen aan deze wielerwedstrijd.

Alleen over mijn lijk!

Voor Gerd Kalz schijnt de 7^e grote prijs der landbouw in April 1989 de laatste wielerwedstrijd  geweest te zijn, die op het Gorlsdorfer parcours gereden werd. Als hij kijkt naar de westerse landen die het voor elkaar krijgen amateurs en prof wielrenners in één wielerwedstrijd naar zich toe halen dan kan hij er alleen maar denken een “Open Wielerwedstrijdt”in Gorlsdorf te organiseren. Ondanks dat het grappig en onwaarschijnlijk klonk was Gerd Kalz werkelijk van plan om dit door te zetten, maar de wielersport vereniging  in Berlijn verklaarde hem dat dit onmogelijk was. “Alleen over mijn lijk”verkondigde de toenmalige verantwoordelijke voor deze seizoensrace.

Toch zal hij zijn leven nog lief hebben wanneer dan toch op  12 en 13 juli 1997 de droom van de inwoners van Gorlsdorf onder leiding van Gerd Kalz uitkomt: Elite wielrenners uit 16 verschillende landen nemen deel aan de twee grote wielerrondes. Grote namen van wielrenners uit bekende sportteams, die zich tegenwoordig profteams noemen mogen staan aan de start terwijl er tegelijkertijd nog gestreden wordt om een goede plaats in het Duitse Teamkampioenschap. Na een pauze van 7 jaar is het een uitdaging om na het afgelopen jaar toen alle organisatoren zich weer bij elkaar gevoegd hadden de Noord Duitse  Kampioensschappen voor jeugd en junioren te organiseren. Zo wordt het kleine onbekende Gorlsdorf door dit wielerevenement toch op de kaart gezet en wat zou het mooi zijn wanneer de mensen na het wielersport weekeinde in juli 1997 zouden zeggen:

Een reis naar Gorlsdorf is de moeite waard!

Weer of geen weer de toeschouwers waren er met hart en ziel bij... Gerd Kalz, oprichter en organisator van de wielerronde in Gorlsdorf. De gehele wielerelite was telkens in Gorlsdorf aanwezig.

Een vlakke wielerkoers maar toch geen makkelijke wedstrijd! Veel bochten, veel wind, Stof en hitte laten de wielergiganten van de landwegen opbloeien.